aktiviteiten

Nieuws

Uitverkoop van wereld – cultureel erfgoed??

Tegenwoordig moet men van niets opkijken. Wanneer ik eind augustus 2004 in Hamme (aan de Schelde), een heel leerrijke tentoonstelling bezocht over het leven en werk van één van onze grootste Nationalistische schrijvers, Filip De Pillecijn, raakte ik in gesprek met de Hamse cultuurambtenaar van deze gemeente. Er stond op deze tentoonstelling namelijk een groot heldenhuldezerk, en ik vroeg hem hoe ze aan dit zerkje kwamen.Vriendelijk antwoordde deze man me dat hij dit ontleend had van het IJzerbedevaartcomité, maar dat je deze zerkjes ook kon kopen. Ik wist niet wat ik hoorde en was even met verstomming geslagen, en geloof me dat gebeurt niet vaak.

Nu we niet meer aan de ijzerbedevaart deelnemen, gaan we met ons gezin in september steeds eens naar de ijzertoren uit eerbetoon voor onze gevallen soldaten. Een goed moment om even na te gaan of de uitleg van de Hamse cultuurambtenaar wel klopte. Eenmaal op het ijzerbedevaart secretariaat aangekomen vroeg ik aan de dame daar aanwezig of ik een heldehuldezerkje kon kopen. Deze mevrouw wist niet wat een heldenhuldezerkje was en vroeg me wat meer uitleg. Het arme kind (arm van geest) begreep het niet en belde even naar DEMEURIE. Die begreep de vraag weldegelijk en hij antwoordde positief. Er werd gezegd dat de zerkjes te koop waren en dat ik ze mocht uitkiezen, ze lagen achter de ijzertoren, de prijs per zerkje was 125 euro.

De vriendelijke dame deed het hek open en ik mocht met mijn voertuig tot achter de ijzertoren rijden en mij een zerkje uitkiezen. Ik vroeg de dame of er iemand was om mee het zerkje in de wagen te tillen waarop ze antwoordde: “Je vind daar wel iemand die het gras aan het afrijden is”. En inderdaad… er was daar een anders gekleurde medeburger (die geen Nederlands verstond) het gras aan het afrijden.

Ik viel van de ene verbazing in de andere, de fiere heldenhuldezerkjes, de trots van Vlaanderen, lagen op een hoop gesmeten. Wat ik daar gezien tart voor mij elke verbeelding, een regelrechte schande, er waren heldenhuldezerkjes bij die letterlijk “onthoofd” waren en vele van porseleinen foto’s waren van het op elkaar gooien kapot. Mijn oog viel op 2 zerkjes van gesneuvelde soldaten, één uit Lokeren en één uit mijn eigen gemeente Hamme. De keuze was dus snel gemaakt. De vriendelijke Nederlandsonkundige asielzoeker hielp me het heldenhuldezerkje in de auto tillen.

Ik was door deze gebeurtenis totaal van de kaart. Ik reed de bedevaartweide af en melde me aan op het secretariaat om te betalen. De prijs werd betaald, 125 euro en ik wandelde buiten. Ik ging terug en vroeg om een faktuur van deze aankoop omdat ik vreesde dat niemand zo een schandelijk verhaal zou geloven. De faktuur werd met de glimlach geschreven en afgetekend door… Demeurie. Terug thuis bij kameraden werd dit verhaal met faktuur en de zerk erbij als bewijs, op ongeloof onthaald. Enkele kameraden wilden de proef op de som stellen en deden mijn verhaal nog tot 3 keer toe over. Wanneer we de tweede keer terug kwamen, met fototoestel, was de toestand van de op elkaar gesmeten heldenhuldezerkjes al iets beter maar toch nog schandelijk.

In ’t Palieterke kon ik enkele weken later lezen dat het IJzerbedevaartcomité deze zerkjes had weggedaan om hun podium te kunnen opstellenvoor het concert “ten Vrede”, U weet wel die echte ontering van de bedevaartweide. Nog wat later lees ik in “Berkenkruis”, het maandblad van oud-strijders, het relaas van hun gedenksteen. U weet wel het gedenkteken voor de Vlaamse oostfrontstrijders, beter gezegd, de steen des aanstoots, voor het huidige bedevaartcomité . Deze steen werd nogmaals verwijderd en belandde in de afval container. Op het laatste nippertje kon deze nog gered worden door leden van het Sint-Maartensfonds.

In 1918 werden de heldenhuldezerkjes de eerste keer onteerd door de AVV-VVK letters met cement dicht te strijken. In 1925 slaat men honderden zerkjes stuk om er een spoorwegbedding mee aan te leggen. Als blijvende herinnering wordt voor al deze vernielde zerken en ter nagedachtenis van de gesneuvelde soldaten de IJzertoren opgericht die weer werd gedinamiteerd. Met eigen middelen bouwt Vlaanderen een nog grotere toren en op de fundamenten van de eerste toren werd de PAX-poort gebouwd. Nu onteert het IJzerbedevaartcomité de graven en nagedachtenis van de frontsoldaten.

Zo ver komt het wanneer belgië subsidies geeft aan het monument van het Vlaams Nationalisme.

Jan De Beule

175 Jaar België: Nationalisten hebben niks te vieren!

U hebt er hopelijk nog niets van gemerkt maar dit jaar bestaat belgië 175 jaar. Bij elke verjaardag hoort een feest maar in dit geval valt er echter niet veel te vieren, meer nog er valt NIETS te vieren. Van bij de oprichting van belgië in 1830, is er een anti- Vlaams bewind gevoerd dat in de loop der jaren voor de Vlamingen er niet op is verbeterd, al wil men ons het tegendeel laten geloven! Er schort natuurlijk veel aan onze geschiedkundige opvoeding. In onze scholen is er geen plaats meer voor onze eigen geschiedenis, er is enkel plaats voor de multiculturele opvoeding,Anne Frank, Nelson Mandela en andere “grote”wereld problemen. Wat zeggen ons de namen Jan Coucke en Pieter Goethals? Bij de oudere generatie, mensen die nu al lang “oma en opa” zijn, zal nog wel een lichtje gaan pinken bij deze namen, maar over het algemeen is er geen mens die weet dat deze 2 Vlamingen in 1860 werden terechtgesteld omdat ze Vlaming waren en verschenen voor een franstalige en Nederlandse onkundige rechtbank. Vermoord door belgië!

Namen als Herman Van den Reeck, Berten Fermont, Lode Bonten,Renaat De Rudder (om er maar enkele te noemen) komen niet voor in de belgische geschiedenis boeken in onze scholen. Wanneer een belgische koning de Vlamingen opriep met de slogan:”Vlamingen gedenk de slag der guldensporen” om naar het front te trekken, werden deze vlaamse jongens de dood indejaagd door Vlaams onkundige officieren die hen in het frans afsnauwden. Jonge Vlaamse soldaten die aan het ijzerfront in de vuurlinie vielen terwijl de franstaligen uit het belgische leger op veiligere plaatsen zaten, ook dit lees ik niet in de geschiedenisboeken van de school van mijn kinderen.

Wat ik zeker niet lees is dat de belgische staat de heldenhuldezerken liet vernielen van honderden Vlaams gevallen ijzerjongens en er in 1925 reeds een bedding voor een spoorweg mee liet aanleggen. Ik lees ook nooit iets in deze belgische geschiedenis boeken over Cyriel Verschaeve (gestorven in ballingschap), Dr. August Borms, Leo Vindevogel, Irma Laplasse, Lode Sleurs, Joris Van Severen en enkele andere honderden terechtgestelde en vermoorde Vlamingen. Sommigen mochten zich verantwoorden voor een bloedraad die men rechtbank noemde, anderen werden zonder enige vorm van proces vermoord.

Wat ik wel lees in de belgische geschiedenisboeken van mijn kinderen is dat de doodstraf in belgië wel bestaat maar dat die nog nooit is toegepast. Over geschiedenis vervalsing gesproken! Moeten wij een staat vieren die duizenden Vlamingen in concentratiekampen van Lokeren, Beverlo, Breendonk en vele andere liet opsluiten? Moeten wij een staat vieren die een Nationalistische partij en bewegingen laat verbieden en wetten maken met wat je wel en niet mag zeggen. België, de ondemocratische en onnatuurlijke staat die ervoor zorgt dat jaarlijks een miljardenstroom van Vlaanderen naar Wallonië in stand word gehouden. Waar leden van het koningshuis de grootste politieke partij van deze on-staat de les mag lezen en mag uitschelden en waar men het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde niet wil splitsen.

Neen, wij zullen niet feesten, wij zullen niet vieren, meer nog, we zullen ten gepaste tijd onze stem laten horen dat we helemaal, niet verder willen met belgië maar dat we belgië weg willen, kapot willen, liever nog vandaag dan morgen!

Voor een Vlaamse onafhankelijkheid

Houzee!